Nieoczekiwane i różniące się między sobą impulsy glukozowe zwyczajnej marchwi

Od dłuższego już czasu dietetycy powołując się na indeksy glikemiczne straszą diabetyków zwyczajną marchwią. Indeks glikemiczny tej niby niewinnej marchwi po ugotowaniu miał wzrastać aż do IG=92. Jest to jeden z najwyższych indeksów glikemicznych i niemal dorównuje samej glukozie IG=100! Nikt jednak do tej pory nie wyjaśnił, w jaki sposób samo gotowanie marchwi może aż tak bardzo zwiększyć jej indeks glikemiczny! Wszyscy wierzą i zachęcają innych, aby wierzyli w indeksy glikemiczne. Czyżby samo tylko nazwa „indeksy glikemiczne” była aż tak bardzo atrakcyjna? A gdzie są jakiekolwiek dowody?
Marchew zawiera 8,7 g węglowodanów (w tym 3,6 g błonnika), 1,0 g białka i 0 ,2 g  tłuszczy [1], czyli  w sumie 6,4 g składników odżywczych, a resztę 93,6 g – w co aż trudno uwierzyć – stanowi woda.
Próbka produktu spożywczego przygotowana w celu wyznaczenia indeksu glikemicznego powinna zawierać 50 g węglowodanów. Jeżeli przyjąć, że marchew w 100 g zawiera 8,7 g węglowodanów, to wolontariusze, którzy uczestniczyli w wyznaczaniu indeksu glikemicznego marchwi, powinni zjadać  około 575 g surowej marchwi. Gdyby uwzględnić błonnik, który nie jest trawiony przez organizm człowieka – chociaż też jest zbudowanym z glukozy węglowodanem – to wolontariusze przed wyznaczaniem  indeksu glikemicznego marchwi powinni zjadać niemal po kilogramie marchwi (980 g).

Aby rozstrzygnąć niejednoznaczności związane z wartościami indeksów glikemicznych  marchwi postanowiłem wyznaczyć jej impuls glukozowy. Nie miałem jednak ochoty ucierać marchwi na tarce, a potem posilać się podanymi powyżej porcjami utartej marchwi tym bardziej, że takich ilości marchwi nikt normalnie nie zjada.
Z trudem skonsumowałem 91 g marchwi utartej na dużych oczkach tarki (grube wióry) popijając wodą.
Otrzymany impuls glukozowy był niewielki – bo i marchwi było niewiele, a kształtem nie przypominał wcale krzywej dzwonowej (rys. 1). Wyraźnie widoczne załamanie w środku impulsu wydawało się za duże, aby można było je przypisać błędom pomiaru.

marchewid10
Rys. 1. Impuls glukozowy po spożyciu 91 g w postaci grubych wiórów (ID=10).
Po spożyciu 200 g porcji marchwi w postaci cienkich wiórków impuls glukozowy nie tylko był większy, ale i załamanie w nim było jeszcze bardziej wyraźne (rys. 2).

marchewid13
Rys. 2. Impuls glukozowy po spożyciu 200 g  marchwi w postaci cienkich wiórków(ID=13).
Przedstawione impulsy glukozowe odzwierciedlają w sobie nie tylko proces wchłaniania glukozy przez komórki organizmu, ale i proces trawienia i wytwarzania glukozy. W pierwszym etapie soki żołądkowe trawią poszarpane powierzchnie marchwianych wiórków, a wytworzona glukoza przedostaje się do krwi. W kolejnym etapie soki trawienne natrafiają na zwartą marchew wewnątrz wiórków. Ilość glukozy przekazywanej do krwi spada, a rezultatem tego jest obserwowane załamanie impulsu. Proces trawienia jest kontynuowany i obserwuje się ponowny wzrost stężenia glukozy. Kiedy żołądek trawi resztki marchwi, coraz mniej glukozy przechodzi do krwi i w końcu następuje wygaszenie i zakończenie impulsu glukozowego.
Impuls glukozowy otrzymany po spożyciu ugotowanych wiórów marchwi nie wykazał żadnego załamania. Wióry marchwi gotowanej nie sprawiały zatem sokom żołądkowym trudności w ich penetrowaniu i trawieniu.

marchewid15
Rys. 3. Impuls glukozowy po ugotowaniu i spożyciu 91 g  marchwi w postaci grubych wiórów (ID=15).
Impuls glukozowy przedstawione na rys.4 został otrzymany po spożyciu 260 g marchwi rozdrobnionej blenderem. Była to wilgotna kaszka, w której nie było soku.

marchewid19
Rys. 4. Impuls glukozowy po spożyciu 200 g  marchwi w postaci wilgotnej kaszki (ID=19).
W końcowej fazie impulsu widoczny jest niewielki, ale wyraźny wzrost stężenia glukozy.
Opisane powyżej eksperymenty i obserwacje warto byłoby powtórzyć oraz zbadać systematycznie i bardziej szczegółowo, Korzystne byłoby wykorzystanie w tym celu glukometru rejestrującego stężenie glukozy we krwi w sposób  ciągły. Impulsy glukozowe byłyby znacznie dokładniejsze i zawierały więcej informacji niż to jest możliwe do osiągnięcia na podstawie pomiarów punktowych wykonywanych co 30 minut.

Wskaźnik masy ciała (BMI)
Zważ się, zmierz się i klikając tutaj, aby się dowiedz się, jaką masz sylwetkę – i co robić, aby była ona niemal idealna.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Impulsy glukozowe i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s