Czy indeksy glikemiczne (Glycemic Index GI) oraz obciążenia glikemiczne (Glycemic Load GL) są rzetelne i godne polecania? – Niestety, nie! (cd))

Indeks glikemiczny jest wyrażanym w procentach stosunkiem wielkości impulsu glukozowego, który pojawia się w krwiobiegu po spożyciu porcji określonego produktu spożywczego, która zawiera 50 g węglowodanów, do wielkości impulsu glukozowego pojawiającego się we krwi po spożyciu 50 g substancji wzorcowej czyli glukozy.

Korzystając z  wyszukiwarki Google można znaleźć wiele stron internetowych zawierających zestawienia indeksów glikemicznych produktów spożywczych. Niestety, wartości indeksów glikemicznych wyznaczonych dla tego samego produktu spożywczego różnią się znacznie między sobą.
Suszone daktyle nie odgrywają istotnej roli w naszym odżywianiu się, natomiast dla mieszkańców Zjednoczonych Emiratach Arabskich są jednym z głównych środków spożywczych. Różne źródła podają różne wartości Indeksu glikemicznego daktyli suszonych: GI =103, a nawet. GI = 42
Dla pięciu gatunków daktyli otrzymano następujące wartości indeksów glikemicznych: 54± 6, 53± 9, 46± 7, 49±4, 55±8 w grupie osób zdrowych oraz:  46± 6, 44± 8, 52±7, 50± 4, 53± 6 w grupie diabetyków typu 2.
Dla marchwi surowej wyznaczono bardzo rózne wartości indeksów glikemicznych: chociaż  jest ona warzywem codziennego użytku nie tylko w Polsce.
W pracy nad wyznaczaniem indeksów glikemicznych białego chleba oraz  jednego z wypieków cukierniczego (cereal bars)  otrzymano następujące wartości indeksów glikemicznych: 101± 31oraz 70± 38  odpowiednio dla wypieku cukierniczego (cereal bars) oraz dla  białego chleba.  W badaniach tych uczestniczyło 11 młodych i zdrowych wolontariuszy (6 kobiet, 5 mężczyzn). W grupie kobiet indeks glikemiczny dla wypieku cukierniczego wynosił nawet 121± 40.
Różnice w wyznaczanych wartościach indeksów glikemicznych dla tego samego produktu spożywczego są  zbyt duże, aby mogły być użyteczne dla diabetyków.  Diabetycy powinni zwracać uwagę nie tylko na wartość wyznaczonego indeksu glikemicznego, ale i na oszacowania wielkości błędów z jakimi zostały one wyznaczone. Obecnie trudno powiedzieć,  na jakiej podstawie diabetycy mogą przyjmować dla określonego produktu spożywczego jedne wartości indeksów glikemicznych, a odrzucać pozostałe.
Wydaje się, że w badaniach nad wyznaczaniem indeksów glikemicznych (GI) – a tym samym i obciążeń glikemicznych (GL) – pominięto kilka istotnych czynników.
Węglowodany – odmiennie niż tłuszcze i białka – nie są oznaczane bezpośrednio w produktach spożywczych. Zawartość węglowodanów jest wyliczana jako reszta, która pozostaje po odjęciu od 100 g próbki oznaczonych w niej zawartości tłuszczy, białka, popiołu i wody.

Węglowodany g = 100 g – popiół g – woda g – białka g – tłuszcze g

Błąd wyznaczania zawartości węglowodanów jest zatem większy niż pozostałych składników pokarmowych, ale praktycznie zawartości węglowodanów w produktach spożywczych przyjmowane są jakby były bezbłędne.

Według opracowania „Wartość odżywcza wybranychproduktów spożywczych-i typowych potraw” melon i arbuz zawierają 8,4 g węglowodanów, a według GL tylko 5 g w 100 g produktu. W pierwszym przypadku wolontariusze wyznaczający indeks  glikemiczny zjadają tylko  595 g melona, a w drugim 1000 g melona.  czyli o około 68  % więcej w stosunku do mniejszej  porcji. Indeksy glikemiczne melona wyznaczone na podstawie tak bardzo różnych wielkości porcji muszą się też bardzo różnić między sobą.
Wielkości porcji spożywanych w celu wyznaczenia indeksów glikemicznych są  znacznie większe od tych porcji, które są normalnie spożywane zarówno przez diabetyków, jak i ludzi zdrowych. Dotyczy to szczególnie produktów spożywczych o małej zawartości węglowodanów, na przykład warzyw i owoców.
W tablicy 1 podane zostały wielkości porcji spożywanych w celu wyznaczenia indeksów glukemicznych produktów spożywczych w zależności od zawartości węglowodanów w tych produktach.

Tablica 1. Wielkości porcji produktów spożywczych spożywanych w celu wyznaczenia indeksów glikemicznych (GI) w zależności od znajdujących się w nich węglowodanów.

Węglowodany % Porcja g
2                            2500
5                            1000
10                            500
20                            250

Jeżeli przyjąć, że melon zawiera 5 g węglowodanów w 100 g , to wolontariusz powinien skonsumować 1000 g porcję , aby  zawierała ona 50 g węglowodanów  zgodnie z przyjęta definicją indeksu glikemicznego. Porcje 1000 g arbuza czy melona są znacznie większe od normalnie konsumowanych porcji tych orzeźwiających owoców.
Spożywanie tak dużych porcji produktów spożywczych zawierających mniej niż 10 % węglowodanów stwarza niekiedy nieoczekiwane i zaskakujące trudności. Skonsumowanie 200 g marchwi w formie utartych na tarce grubych (i  cienkich) wiórków nawet z  popijaniem wodą było dużym problemem i zajęło mi co najmniej około 12 minut (każdy może łatwo to sam sprawdzić). Zgodnie z przyjętymi założeniami wyznaczania indeksu glikemicznego, wolontariusze  powinni spożywać po  575 g surowej marchwi zawierającej 8,7 % węglowodanów, czyli porcje prawie trzykrotnie większe od 200 g porcji marchwi, którą skonsumowałem w celu wyznaczenia jej impulsu glukozowego.

Wskaźnik masy ciała (BMI)
Zważ się, zmierz się i klikając tutaj,  aby się dowiedz się, jaką masz sylwetkę – i co robić, aby była ona niemal idealna.

Ten wpis został opublikowany w kategorii dieta, Impulsy glukozowe i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s